صنعت سیم و کابل ایران ظرفیت تولیدی بسیار بیشتری از نیاز بازار داخلی دارد و صادرات، راه طبیعی استفاده از این ظرفیت است. در مهر ۱۳۹۴ جمعی از مدیران شرکتهای این صنعت در قالب سندیکای صنعت برق ایران با وزیر وقت صنعت، معدن و تجارت دیدار کردند تا موانع صادرات و راهکارهای آن را بررسی کنند.
تصویر صنعت در آن زمان
بر اساس گزارشی که در این نشست ارائه شد:
- ظرفیت تولید سیم و کابل کشور حدود ۸۰۰ هزار تن در سال و توسط حدود ۲۵۰ واحد تولیدی بود.
- ارزش بازار این محصولات در سال ۱۳۹۳ حدود ۶٬۵۰۰ میلیارد تومان برآورد میشد.
- نزدیک به ۵۰۰ هزار تن ظرفیت خالی در صنعت وجود داشت.
- صادرات که عمدتاً به عراق، افغانستان، سوریه و ترکمنستان انجام میشد، طی سالهای ۱۳۸۹ تا ۱۳۹۳ روندی کاهشی داشت.
موانع صادرات از نگاه تولیدکنندگان
- مشکل صدور ضمانتنامه بانکی، بهویژه برای پروژههای عراق که ضمانتنامه بانکهای ایرانی را نمیپذیرفتند
- کمبود نقدینگی برای تأمین مواد اولیه با توجه به پیشپرداخت محدود قراردادها
- زیان ناشی از نوسانات نرخ ارز و تفاوت دینار و دلار
- طولانی بودن فرایند استرداد مالیات بر ارزش افزوده صادرکنندگان
- مشکلات تخلیه و بارگیری در مرز و تأخیر در وصول مطالبات
پیشنهاد برند مشترک
وزیر صنعت، معدن و تجارت در این نشست با تأکید بر توانمندی فعالان این صنعت، پیشنهاد کرد شرکتهای سیم و کابل با تشکیل یک یا دو شرکت بزرگ بازرگانی و ایجاد برند مشترک، توان مالی و ریسکپذیری خود را برای حضور موفق در بازارهای جهانی افزایش دهند. وعده اصلاح مقررات دستوپاگیر و ارائه تسهیلات ارزی برای صادرات نیز از دیگر نتایج این دیدار بود.
این ایده امروز چه معنایی دارد؟
رقابت در بازارهای منطقه با تولیدکنندگان بزرگ ترکیه، چین و کشورهای حوزه خلیج فارس، بدون همافزایی دشوار است. کنسرسیومهای صادراتی، استانداردسازی مشترک محصولات، دریافت گواهیهای بینالمللی و بازاریابی جمعی، همچنان از مؤثرترین ابزارها برای افزایش سهم ایران در بازار جهانی سیم و کابل هستند.
منبع اولیه: سندیکای صنعت برق ایران (مهر ۱۳۹۴)؛ بازنویسی و بهروزرسانی شده.